W 2014 roku , tuż przed świętami Adam poczuł się źle, w rezultacie spędziliśmy święta, urodziny i sylwestra w szpitalu. W sumie 3 tygodnie na oddziale diabetologicznym, diagnoza cukrzyca typu 1. Nigdy nie mieliśmy do czynienie z tą chorobą, ale teraz jest już z nami i będzie do końca. Ta choroba przychodzi nieoczekiwanie, nie da się przed nią zabezpieczyć, nie jest efektem złej diety czy jedzenia słodyczy. To choroba immunologiczna i każdy może na nią zachorować. Nie ma na nią lekarstwa. Żyjemy razem z nią, bo to choroba, która dotyka całą rodzinę i najbliższe otoczenie. Od tej pory jesteśmy rodzicami, lekarzami , dietetykami na etacie 24h/365 dni. Utrzymywanie poziomu cukru w optymalnym poziomie to trudna sztuka. Nasza pomyłka może odbić się natychmiast na życiu naszego syna lub ujawni się za kilka lat w postaci powikłań cukrzycowych. Dlatego robimy wszystko co tylko możliwe, aby jego życie było bezpieczne a zarazem jak najbardziej zbliżone do normalnego. W dzień i w nocy, bo „cukrzyca nie śpi” ona tam jest a my musimy ją pilnować, żeby nie pokazała pazura.
Przed Adamem trudny okres dorastania i związanych z nim wszystkich aspektów bycia nastolatkiem. Jako rodzice, musimy zapewnić mu bezpieczeństwo. Codzienne koszty z tym związane nie są małe . Dlatego prosimy o wsparcie . Dziękujemy
