Niestety problem nie ustępował i coraz częściej dostawałam telefony ze szkoły, że dziecko się źle czuje.
W listopadzie tego samego roku udałam się z córką do lekarza. Pediatra skierowała Natalię na badania moczu i kału na pasożyty myśląc, że to może być powód nieustającego bólu brzucha.
Tego samego dnia dostałam telefon z przychodni, że natychmiast mam z dzieckiem przyjechać do ośrodka.
To nie pasożyty były powodem dolegliwości… to cukier, który wyszedł w moczu przekraczając normę kilkukrotnie.
Nawet nie wiem kiedy znalazłam się z córką w Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach.
Diagnoza: Cukrzyca typu I
Strach, płacz, niedowierzanie… Trudno opisać co czuje rodzic, który słyszy coś podobnego.
Od tamtego dnia w tym roku mija 10 lat. Natalia chodzi do technikum, uczy się dobrze, rozwija swoje zainteresowania. Cukrzyca stała się częścią naszego wspólnego życia, piątym członkiem naszej rodziny.
Da się z nią żyć, ale tylko na zasadach w których to My nad nią panujemy a nie odwrotnie.

